{"id":226,"date":"2020-12-03T09:38:27","date_gmt":"2020-12-03T09:38:27","guid":{"rendered":"https:\/\/www.soroptimist.nl\/utrecht\/?page_id=226"},"modified":"2021-03-15T13:56:12","modified_gmt":"2021-03-15T13:56:12","slug":"verhalenpalet-aflevering-3-sandra-de-goeij-40","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.soroptimist.nl\/utrecht\/verhalenpalet-van-utrechtse-vrouwen\/verhalenpalet-aflevering-3-sandra-de-goeij-40\/","title":{"rendered":"Verhalenpalet aflevering 3: Sandra de Goeij (40)"},"content":{"rendered":"
\n\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\n\t\t\t\t

Verhalenpalet aflevering 3: Sandra de Goeij (40)<\/h1><\/h2>\n\t\t\t\tOnze projecten<\/a>Ons nieuws<\/a>\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t<\/div>\n<\/header>\n\n\n\n\n
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Sandra de Goeij, 40 jaar, woont met haar partner in Utrecht. Ze werkt als directeur bij de Stichting MeeLeefGezin.<\/h2>

AMBITIE ZIT NIET IN DE HOOGTE VAN JE FUNCTIE MAAR IN DE HOOGTE VAN JE WERKPLEZIER<\/p>\n

Stichting MeeleefGezin<\/p>\n

\u2018Ik werk als ZZP-er en directeur voor de stichting MeeleefGezin. We werken met gezinnen waar ouders psychische problemen ondervinden. Hun kleine kinderen worden regelmatig opgevangen door een vrijwillig \u2018meeleefgezin\u2019. Zo kan het kindje positieve ervaringen opdoen, de ouders worden ontlast en de ouder-kind relatie wordt verbeterd. Tijdens de Corona-maatregelen werkten de meeleefgezinnen door. Zo heeft een meeleefmoeder een trampoline in de tuin van haar meeleefkind ge\u00efnstalleerd zodat het kindje daar zijn energie kwijt kon. Fantastisch voorbeeld!<\/p>\n

De stichting werkt in veel gemeentes met innovatiegeld, maar structurele financiering blijft een uitdaging. Daarom zijn we op zoek naar partners met wie we langdurig samen kunnen werken.\u2019<\/p>\n

<\/div><\/div>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t<\/div>\n<\/section>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
\n
\n

Variatie in mijn werk<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u2018Ik houd van variatie in mijn werk, daarom werk ik ook als helpende op de somatische afdeling van Warande Bovenwegen in Zeist. Oorspronkelijk werkte ik daar als beleidsmedewerker, maar het personeelstekort op de afdelingen was soms zo groot dat ik me onprettig voelde om voor de computer te zitten en nieuwe dingen te bedenken, terwijl de afdelingen aan het watertrappelen waren om het hoofd boven water te houden. Vier jaar geleden ben ik in de vakanties in de ochtenden op de afdeling gaan werken. En dat doe ik nog steeds.\u2019<\/p>\n\n\n\n

Waarvan je hart sneller gaat kloppen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u2018Van oorsprong ben ik HBO-verpleegkundige, maar ik werk als helpende. Ik koos hiervoor zodat ik mijn aandacht volledig op de mensen kan richten. Ik vind het mooi om de dag te beginnen door aandacht voor iemand te hebben. Voor mijn gevoel kan ik dat het beste doen in de laagste functie. Dat klinkt misschien raar, maar zo ervaar ik dat. Me verantwoordelijk voelen voor het grote reilen en zeilen op de afdeling, daar ben ik in het verleden veel mee bezig geweest, maar dat is niet waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Ik word blijer van de blijdschap op iemands gezicht omdat ik als bekende binnen loop om te helpen. Het gaat mij niet om het feit dat iemand om 10 uur schoon in zijn stoel zit. Mij gaat het om de mens achter de hulpbehoevendheid.\u2019<\/p>\n\n\n\n

Het leven in de Coronatijd werd kaal<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u2018In het begin van de Coronamaatregelen had ik het gevoel dat de wereld in brand stond terwijl ik thuis achter het computerscherm zat te wachten totdat het vuur gedoofd was. Dit voelde heel rot. Toen heb ik bij het verpleeghuis aangegeven dat ik meer tijd had. Ik kon gelijk starten.<\/p>\n\n\n\n

Het verbod op bezoek in het verpleeghuis viel zwaar. Op de afdeling had je het gevoel dat wij het gezamenlijk moesten rooien, maar niemand had een idee hoe lang dit zou duren. Toen begonnen de bewoners in zichzelf te keren, ze bleven vaker op hun kamer. Moeilijk om te zien hoe mensen eenzamer werden, weg zaten te kwijnen. Er was geen perspectief om naartoe te leven. Het leven werd kaal.\u2019<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n
\n

Kleine tokens van aandacht<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u2018Ik vroeg aan een bewoner die weinig bezoek kreeg of zij al contact had gehad met een familielid. De lockdown was toen al vier weken bezig. De mevrouw had geen eigen telefoon, maar ze kon met de afdelingstelefoon bellen. Ze was zo blij! En dan: \u2018Hoeveel geld krijgt u van mij?\u2019 \u2018Geen!\u2019 Dan denk ik: \u2018Je bent blij met zo weinig!\u2019 Dat hadden we al veel eerder moeten doen. De mensen die niet veel vragen, vergeet je in zo\u2019n periode.<\/p>\n\n\n\n

Je zag ook hoe de mensen op een gegeven moment verbitterd in een \u2018ontploft kapsel\u2019 zaten. Dan merk je pas hoe belangrijk zoiets als het bezoek van de kapper kan zijn.\u2019<\/p>\n\n\n\n

Het kaarsje ging uit<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u2018Een van de bewoners was al voor de Coronatijd bezig met het levenseindetraject. Tijdens de lockdown werd ze nog meer lamgeslagen. De gesprekken met haar familie gingen moeizaam, terwijl ze daar gewoonlijk van opleefde. Op de vraag of zij lekker had gegeten zei ze: \u2018Het smaakt me allemaal niet meer.\u2019 Vlak nadat het bezoek weer was toegestaan is die mevrouw overleden. Heel zuur dat zij haar laatste weken in eenzaamheid heeft doorgebracht. Het kaarsje ging gewoon uit.<\/p>\n\n\n\n

Een andere bewoner, met dementie, kon alsmaar niet begrijpen waarom haar dochter aan de andere kant van het raam moest blijven staan. \u2018Kom maar binnen\u2026\u2019, bleef zij zeggen. Hoe leg je uit dat dat niet mag?\u2019<\/p>\n\n\n\n

1,5 meter?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u2018We hebben maar een heel klein kantoortje, lastig om 1,5 meter aan te houden. En als je met z\u2019n twee\u00ebn iemand aan het wassen bent dan sta je ook dicht bij elkaar. Dus dan is het vertrouwen hebben dat je collega\u2019s net zo voorzichtig zullen zijn als jij. De collega\u2019s nemen echt hun verantwoordelijkheid, vind ik.\u2019<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\t\n\n
<\/div>\n\n\n\n
\n
\n

Wat heeft Corona anders gemaakt?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u2018Respect. Daar zie ik echt een verschil. Als ik in mijn uniform in de auto zit, voelt het alsof er nu anders naar mij wordt gekeken. Het lijkt wel alsof mensen nu pas zien hoeveel oudere mensen in huizen wonen, waar voor ze wordt gezorgd. Maar ik ben ook cynisch: er is voor ons geklapt, maar die bonus hebben we nog niet gekregen, terwijl die bij de hogeschool al gestort en uitgegeven is. En dan vraag je je af, wat was dat applaus waard?<\/p>\n\n\n\n

Ik hoop dat we de energie die in de Coronatijd vrijgekomen is, bijvoorbeeld voor het doen van vrijwilligerswerk, vast kunnen houden en voor de lange-termijn doelen zullen inzetten.\u2019<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n
\n

Ambitie ligt niet in de hoogte van je functie<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u2018Ik heb op verschillende niveaus gewerkt, ook leidinggevende functies gehad, maar de hogere functies maakten me niet gelukkig. Ik deed niet wat me blij maakte maar wat, voor mijn gevoel, van mij verwacht werd: je bent slim, je hebt je HBO-opleiding, je moet door… Mijn conclusie is dat ambitie niet iets is wat in de hoogte van je functie zit, maar meer in hoe leuk je je werk vindt. Ik ben steeds heel ambitieus en wil me ontwikkelen, maar wel in een vorm waarvan ik zelf geniet. Ik zou meisjes willen adviseren: kies vooral voor iets waar je blij van wordt. En regelmatig de vraag aan jezelf stellen: hoe blij maakt mijn baan me?\u2019<\/p>\n\n\n\n

Andere afleveringen van het Verhalenpalet van Utrechtse vrouwen vind je hier<\/a><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Variatie in mijn werk \u2018Ik houd van variatie in mijn werk, daarom werk ik ook als helpende op de somatische… lees meer<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":197,"menu_order":2,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_acf_changed":false,"inline_featured_image":false,"_coblocks_attr":"","_coblocks_dimensions":"","_coblocks_responsive_height":"","_coblocks_accordion_ie_support":"","footnotes":""},"class_list":["post-226","page","type-page","status-publish","hentry"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.soroptimist.nl\/utrecht\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/226","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.soroptimist.nl\/utrecht\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.soroptimist.nl\/utrecht\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.soroptimist.nl\/utrecht\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.soroptimist.nl\/utrecht\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=226"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.soroptimist.nl\/utrecht\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/226\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":418,"href":"https:\/\/www.soroptimist.nl\/utrecht\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/226\/revisions\/418"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.soroptimist.nl\/utrecht\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/197"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.soroptimist.nl\/utrecht\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=226"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}