01-07-2026
Boekenclub: Je kind is een goudmijn
Door Saar van Veelen
In deze rubriek behandel ik doorgaans fictieboeken. Toch ga ik nu een non-fictieboek bespreken. Het gaat om ‘Je kind is een goudmijn’, met als veelzeggende ondertitel ‘Waarom iedereen verdient aan je kind, behalve jij’. Sophie van Gool schreef dit boek, en als je nu denkt: ‘Hé, die ken ik!’, dat kan kloppen. Sowieso van haar columns in het FD en allround aanwezigheid als het gaat over de loonkloof, maar ook omdat ze met haar eerste boek ‘Waarom vrouwen minder verdienen – en wat we eraan kunnen doen’ was genomineerd voor de Carla Atzema Soroptimistprijs en twee jaar later deelnam aan de jury van deze prijs.
Het lezen van de ondertitel en de tekst op de kaft ‘Waarom vrouwen de babyboete betalen’, vroeg ik me even af of ik wel zin had om dit te lezen. Maar, ik ben de vleesgeworden doelgroep: filosoferend (een eufemisme voor ‘hevig twijfelend’) over mijn kinderwens, de vrouwenzaak gaat me aan het hart én ik werkte ooit in de kinderopvang, dus ook dat heeft mijn bovenmatige interesse.
En wat een onderzoek heeft Van Gool gedaan! Zo rekent ze voor hoeveel een jaar borstvoeding geven ‘waard’ is. 45.252 euro, zonder onregelmatigheidstoeslag. Terwijl op foldertjes over het geven van borstvoeding doodleuk de aanprijzing: “Borstvoeding is gratis!” prijkt. Van Gool verslikt zich bijna in haar koffie en ik ook. Bij vlagen is het boek dan ook deprimerend. We zijn al zo lang aan het strijden voor een betere positie voor de vrouw, en nog steeds… Er zijn voorbeelden te over die ik hier kan noemen, maar ik pik er eentje uit. Nog steeds krijgen technische start-ups van vrouwen minder funding dan die van mannen. Van Gool vraagt zich af welke medische en technologische innovaties ten behoeve van de vrouw we hierdoor gemist hebben, en die vraag doet pijn. In letterlijke zin: denk aan endometriose, bevallingen en andere dingen die alleen vrouwen aangaan, en daardoor onderbelicht zijn in onderzoek en innovatie.
Toch is het niet dat deprimerende gevoel dat blijft hangen. In Van Gools schrijfstijl zit iets opgetogens, wat knap is als je je zoals zij dag in, dag uit bezighoudt met dit onderwerp. Het is leerzaam en soms schokkend inzicht te krijgen in de dynamieken en financiële prikkels rondom zaken als draagmoeders, borstvoeding, momfluencers en kinderopvang. Deze politieke, financiële, economische en culturele invloeden zijn groter dan jij, maar het geeft je een kader in het nadenken over dit soort zaken. Zo bracht het me ertoe mijn vriend eens te vragen of hij, in het geval we een kind krijgen, 3 maanden verlof zou willen nemen. Niet lang hierna vroeg deze zelfde vriend zich overigens af of dit boek een pleidooi is tegen het krijgen van kinderen. En dat is het helemaal niet. In tegendeel, Van Gool laat juist zien dat zelfs als je je zo verdiept in al deze misstanden, de liefde voor en het plezier met je kinderen hier los van staan.